'Alles wat ik onderneem, dat lukt'

Al in zijn tweeëntwintigste levensjaar werd Adrie Stander (62) getroffen door de chronische spierziekte MS. Jarenlang gebruikte hij allerlei medicijnen en kuren, maar verbetering is nooit gekomen. Inmiddels is Stander gestopt met al deze medicamenten en zet hij zich al jarenlang in voor zijn lotgenoten, en dan vooral in zijn woonplaats Bergen op Zoom. Dit jaar organiseert hij vanuit de stichting 'Vuist tegen spierziekten', waarvan hij voorzitter is, voor de tweede keer een scootmobiel3daagse. 'In andere gemeenten vragen ze al hoe ik het organiseer, omdat ze zelf ook zoiets willen.'

Een mooi apartementje hebben Adrie en vrouw Tonnie samen in wooncomplex "de Reigershorst". Modern en fris ingericht, maar ook goed begaanbaar voor een rolstoel die er eventueel door zou moeten kunnen. Binnen loopt Adrie zelf gewoon met een kruk door het huis, waar het mooi ingerichte zithoekje en een aanhankelijke hondje een prettige sfeer creëren. Gelijk maar even beginnen over een stukje wat Adrie zelf op zijn website had geschreven, met daarin als meest opvallende zin: In de loop der jaren heb ik al vele medicamenten gebruikt om beter in mijn vel te zitten, of ze geholpen hebben weet ik niet maar ik ga ervan uit van wel?

'Ja, gek is dat hè',zegt hij met een glimlach. 'Nee, het is eigenlijk heel simpel. In de bijna 40 jaar dat ik deze ziekte nu heb, heb ik van alles voorgeschreven gekregen en genomen. Tal van kuren, bussen met voedingssupplementen en andere medicamenten. Maar nooit heb ik me er echt beter door gevoeld. Daarom zal ik ook nooit weten of het zonder al die medicijnen wel slechter met me was gegaan. Maar ik ben nu een paar jaar geleden gestopt met alles, en ik voel me nog steeds prima! Het is ook niet zo dat in Bergen op Zoom veel specialisme is in MS; in Roosendaal hebben ze daar bijvoorbeeld een aparte afdeling voor. Dat zou hier ook wel wat beter mogen.
Dubbel vervelend was het, toen 7 jaar geleden bij Adrie blaaskanker werd geconstateerd. 'Dus daar moesten we ons ook weer doorheen slepen. Sommige mensen gaan dan als ze zo ziek zijn de rest van hun leven stil in een stoel zitten, net als dat ik nu even doe. Maar ik kan dat gewoon niet. Daarom ben ik ook met zoveel dingen bezig.' En dat blijkt ook zeker. Stander was zelf 8 jaar geleden oprichter van de stichting 'Vuist tegen spierziekten' en zat daarnaast ook nog 15 jaar in de politiek, bij de partij van Ton Linssen. Goed zichtbaar is dat hij nog steeds is aangeslagen van zijn gedwongen afscheid van de duivenclub bij hem in de buurt. 'Het ging lichamelijk gewoon niet meer. Maar ik ben daar nog steeds droevig om, dat was echt mijn grote liefde. Ik heb daar toen bij mijn afscheid ook nog een lintje gehad voor al mijn inzet.'

Vanuit de stichting kwam er duidelijk een stijgende lijn naar voren wat betreft het organiseren van activiteiten om geld binnen te halen voor het fonds waar hij veel contacten mee heeft, het Prinses Beatrixfonds. 'We begonnen met een loterij, maar al snel gingen we over op rommelmarkten organiseren. Toch wilden we iets groters, en zo organiseerden we een Hollandse markt hier in de stad. Dit was ook gelijk een groot succes. Zelfs de majorettenclub die we oprichtte, groeide uit z'n jas! En nu zijn we dus vorig jaar begonnen met de scootmobiel3daagse. En het mooie is ook, 'Alles wat ik onderneem, dat lukt.'

En deze driedaagse was afgelopen jaar al direct een groot succes met ±120 deelnemers. En is dan ook het doel bereikt, om naast geld op te halen voor het goede doel, deze scootmobielers uit hun isolement te halen.
'Nou, we hebben in ieder geval een 1^ste stap gezet. Het is voor die mensen gewoon even een kwestie van die drempel over komen. Normaal gaan ze met de scootmobiel alleen een brood of een fles melk halen, verder komen ze niet. Dan is het mooi om te zien dat ze ook eens in een stuk natuurgebied komen van Bergen op Zoom, dat ze nog nooit gezien hebben. En ook de saamhorigheid was groot dezer dagen.' Zijn vrouw Tonnie valt hem direct bij: 'Het was echt héél mooi om mee te maken. Het is toch echt een lange stoet, 120 van die wagentjes achter elkaar in één grote slinger. Ook doordat niet alle scootmobiels even hard konden, was dit soms leuk om te zien. Het is alleen daardoor wel moeilijker om het veilig te houden.'
Een glimlach verschijnt daarna op Adrie's gezicht. Hij is zichtbaar trots op hetgeen bereikt is met dit nieuwe evenement. 'Dat is dan op zo'n moment gewoon mooi om te zien, dat doet mij meer dan al die donaties. Je bent er ook zo lang mee bezig.'

Ondertussen belt er iemand, die vraagt naar een inschrijfformulier voor de driedaagse van dit jaar. Adrie vertelt dat hij er morgen wel even één in de brievenbus doet. Aan het eind van het gesprek wordt zelfs nog gevraagd of Adrie een foto van zichzelf wil meebrengen. Hij hangt op. 'Gek is dat toch, dat mensen gewoon vragen om een foto van je met handtekening erop. Of ik hier in de stad gezien wordt als een bekend persoon? Nee, zo zie ik mezelf niet in ieder geval. Maar wel blijkt dat mensen waardering hebben voor wat ik doe. En dat vind ik fijn, maar ik vind het ook gewoon fijn om mensen te helpen.'

Voor de scootmobiel3daagse van dit jaar, die start op de laatste augustusdag, zijn de voorbereidingen alweer vroeg begonnen. 'We doen dit jaar hetzelfde als bijvoorbeeld een sponsorloop voor kinderen. Mensen kunnen geld sponsoren aan een deelnemer, en die zet dit dan op zijn sponsorkaart. Uiteindelijk gaat dan alles weer naar het Prinses Beatrixfonds. We houden hier in de stad wel een beperkt deelnemersveld aan van maximaal 160, anders is de veiligheid nog moeilijk te waarborgen. En dat is nu al niet zo makkelijk.'

Bij het eind van de driedaagse, die op de Grote Markt plaatsvindt, kreeg Stander te horen dat edities van dit evenement in andere gemeenten allemaal zijn naam krijgen. 'Dat is wel mooi om te horen. Dat is ook het doel, eerst provinciaal dit proberen groot te maken en uiteindelijk "landelijk". Het lijkt me echt mooi om uiteindelijk in zo'n grote stad dan op mijn evenement de prijzen uit te reiken.'